De stoffenjacht zonder buit (oftewel: mislukt)

Ga er maar eens lekker voor zitten, zet nog een kopje koffie voor jezelf en begin maar vast met gniffelen. Dit is het verhaal van hoe mijn stoffenjacht in Lille helemaal op niets uitpakte.

Zoals altijd als we op een stedentripje gaan, deed ik enkel en alleen research naar stoffenwinkels. Dat was een beetje dom, want als ik beter had gekeken, had ik geweten dat Lille eigenlijk sowieso niet the place to be was. Maar daar kwamen we überhaupt te laat achter.

stoffenjacht Lille

Ik maakte dus een lijstje met ‘winkels waar ik we heen moeten’. Het was geen lang lijstje, maar hee, kwalitiet boven kwantiteit, toch? Bovendien kon ik ‘les coupons de st. Pierre’ aan mijn lijstje toevoegen. Kijk, dacht ik, now we’re talking. Ik had die naam al vaker voorbij zien komen op blogs en Instagram, en achteraf gezien zijn al die mooie foto’s bij elkaar toch een soort eigen leven gaan leiden in mijn hoofd. Een fantastisch, onrealistisch, utopisch eigen leven.  Er doemden allerlei beelden voor me op van stapels en stapels stoffen, onbegaanbare gangpaden, balen stof waar je overheen moet klauteren en waarachter zich dan echte pareltjes bevinden. Alles voor een prikkie uiteraard. Kortom: my idea of heaven.

Ja okee, ik weet wel dat dit misschien niet helemaal realistisch was, maar what can I say? Ik heb wel vaker de neiging dingen wat mooier te maken dan ze zijn. Optimisme heet dat. Denk ik. Ja, laten we het daar maar op houden.

Terug naar Lille en mijn lijstje. Om kort te gaan: het viel een heel klein beetje tegen. Les coupons de St. Pierre was niet dezelfde als in Parijs. Een heel klein winkeltje, met bakken vol lapjes, dat wel. Maar meer dan de helft was zo ontzettend gedateerd dat zelfs mijn oma ze niet meer uit zou kiezen. De andere helft was wel te doen, maar ik vond er niet wat ik zocht. Ten einde raad stond ik mezelf toe verliefd te worden op een stofje-waar-ik-nog-geen-plannen-mee-heb en de komende twee jaar te mooi vind om in te knippen, maar zelfs dat gebeurde niet. Het gebeurde gewoon niet!

Van de andere winkels op mijn lijstje werd ik ook niet enthousiast, en ik kocht dus NIETS. Ik kan het zelf niet geloven.

Ik begin te denken dat het eigenlijk aan mij ligt dat ik niets heb kunnen vinden. Misschien ben ik kritischer geworden, en koop ik minder snel iets waar ik nog geen concrete plannen voor heb. Of misschien waren die winkels gewoon echt verschrikkelijk.

Hoe dan ook: bah! Ik MOET nieuwe stof kopen, want ik heb niks geschikts liggen voor de projecten die ik in mijn hoofd heb. Echt niet. Ik zweer het.

Bovendien heb ik wel wat compensatie-inkopen verdiend, vanwege deze teleurstelling (deceptie!),  ja toch? Miss Matatabi, mijn liefste, mijn mooiste, mijn rots in de branding… here I come!

Dit bericht werd geplaatst in Op stoffenjacht en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

8 reacties op De stoffenjacht zonder buit (oftewel: mislukt)

  1. Als je van Miss Matatabi houdt: kijk ook eens bij MondaysMilk.com Is een Nederlandse webwinkel (bij mij uit de straat 😉 ) met geweldige stoffen, veel Japanse ook.

    Like

  2. Wendy zegt:

    O nee! Van een kale kermis thuisgekomen… Hopelijk viel de rest van Rijsel toch wat mee…

    Like

    • Rachel zegt:

      Haha! Nou, wij waren niet zo onder de indruk van deze stad, maar we hadden ook veel regen dus dat kan het oordeel wat vertroebelen. De zondagmarkt in de Wazammes vonden we wel erg leuk!

      Like

  3. Marianne zegt:

    Wat jammer! Ik vond Lille een prachtige stad met veel mooie musea en leuke winkels. Wij waren er een paar jaar geleden en ik had me voorgenomen om een paar mooie schoenen mee naar huis te nemen. Was ook geen succesvolle onderneming 😉

    Like

    • Rachel zegt:

      Grappig, volgens mij heb je met sommige steden gewoon meer een ‘klik’ dan met andere. Wij waren hier op aanraden van mijn broer en schoonzusje heengegaan (zij waren er ook helemaal weg van), en we hebben het gewoon hartstikke naar ons zin gehad hoor (ik bedoel: van een terrasje, een kop koffie en een muffin word ik echt al heel blij), maar in Gent voelden we ons bijvoorbeeld echt op ons plek, alsof je daar wel zou kunnen wonen. Dat was nu gewoon minder.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s